وارد مدينه شد دختر ابى لهب به سبب هجرت از مكّه ، شخصى به او گفت : كه دفع نمىكند از تو هجرت تو عذاب و ننگ را تو دختر حطب النارى ، پس عرض نمود سخن آن شخص را به حضرت رسول صلى الله عليه و آله . پس شديد شد غضب آن حضرت ، و بعد از آن بر منبر بر آمد و گفت : كه چه مىرسد به خاطر جمعى كه آزار مىكنند مرا در آزار نمودن نسب و صاحبان رحم من ، آگاه شويد و بدانيد كه كسى كه آزار كند ذوى نسب مرا و صاحبان رحم مرا ، پس كه مرا آزار كرده ، و كسى كه آزار كند مرا ، پس بتحقيق كه آزار كرده است خدا را . و از لفط « ذوى رحمى » كه بعنوان جمع مذكور شده ، مستفاد مىشود شمول جميع اقارب را . و اين حديث صريح است در آن كه حرمت نسب و اقرباء رسول اللَّه صلى الله عليه و آله هر چند بعيد باشند مرعى بايد داشت ، و امر سهلى كه باعث ملال ايشان باشد هر چند حق باشد بعنوان طعن به ايشان نمىتوان گفت ، و إلّا ايذاء پيغمبر نموده خواهد بود ، و به لعن ابدى گرفتار خواهد شد . و حجّت بر اين مدّعاست اين آيهء كريمه كه ( إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً ) « 1 » يعنى : به درستى كه آنان كه ايذاء مىكنند خدا و رسول را ، لعنت كرده است ايشان را خداى تعالى در دنيا و آخرت ، و مهيا كرده است از براى ايشان عذابى خوار كننده . پس ايذاء اقرباء حضرت رسول صلى الله عليه و آله حرام و موجب لعن است ، و اكرام و احترام ايشان موافق اين حديث و غير اين لازم و لازب .

--> ( 1 ) سورهء احزاب : 57 .